Kontakt
Petmex Company
Krzysztof Napora Sp. j.

Polanka 350
32-400 Myślenice
NIP: 7372205222
REGON: 360346722
KRS: 0000713685
e-mail.biuro@petmex.pl tel.:+48 18 30 00 350

Grzybica u psa - przyczyny, objawy, leczenie

smutny pies zaatakowany grzybicą

Zmiany skórne nie dotykają wyłącznie ludzi, zwierzęta domowe również mogą się z nimi zmagać. Grzybica skóry i zakażone włosy wymagają leczenia, nie wolno lekceważyć objawów choroby. Dla psa grzybica jest równie poważnym schorzeniem, co dla człowieka, zagraża jego zdrowiu i nawet życiu. Obecnie do dyspozycji są przeróżne preparaty przeciwgrzybicze, ale zawsze powinno się je stosować z przepisu lekarza weterynarii, zgodnie z jego zaleceniami. Bardzo ważne jest znalezienie źródła problemu, czyli ustalenie gatunku grzyba odpowiadającego za daną jednostkę chorobową.

Zobacz też: Katar u psa - przyczyny, objawy, leczenie

Jakie są rodzaje grzybicy u psów?

Grzybica to wbrew pozorom bardzo niebezpieczna choroba, którą łatwo się zarazić. Jej objawy kliniczne są niezwykle uporczywe, a pies nie jest nawet świadomy zagrożenia i może liczyć wyłącznie na pomoc ze strony opiekuna. Warto od razu zaznaczyć, że nie tylko pies może zarazić człowieka grzybicą, ale też na odwrót. Podstawowy podział grzybicy dzieli się na grzybice powierzchowne i głębokie. Te pierwsze dotykają skóry i jej przydatków, czyli włosów i pazurów. Z kolei grzybice głębokie dotyczą narządów wewnętrznych, są zdecydowanie trudniejsze do wyleczenia i stanowią znacznie większe zagrożenie dla chorego zwierzęcia. Najczęściej problematycznymi gatunkami grzybów, które odpowiadają za rozwój grzybicy u psa, są: Microsporum canis, Microsporum gypseum, Microsporum persicolor, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton verrucosum. Pomimo wielu rodzajów patogenów za grzybicę u psa odpowiada przede wszystkim Microsporum canis.

Skąd grzybica u psa, czyli co przyczynia się do rozwoju choroby?

Przyczyną rozwoju grzybicy u psa jest oczywiście chorobotwórczy patogen, czyli konkretny gatunek grzyba. Trzeba jednak pamiętać o tym, że praktycznie każde zwierzę ma częsty kontakt z różnymi drobnoustrojami, w tym z bakteriami, wirusami i grzybami. Nie u każdego rozwinie się jednak choroba, dlatego trzeba zastanowić się nad tym, co tak naprawdę temu sprzyja. Najprościej zarazić się poprzez bezpośredni kontakt z innym zwierzęciem, które jest zakażone. Ponadto zarodniki grzybów mogą znajdować się w powietrzu. Pasożyty również są ich częstymi nosicielami: pchły, wszy czy nawet muchy. Jako że sierść psa znajduje się wszędzie tam, gdzie on przebywa, to niestety cały dom może stać się wylęgarnią patogenów. Sierść stanowi doskonałe miejsce do bytowania grzybów, jest ich najwięcej na legowisku psa, w jego zabawkach, akcesoriach pielęgnacyjnych do sierści. Problem stanowi nawet niepozorny kurz, w którym również mogą znajdować się zarodniki grzybów. Jednym słowem, grzyby mogą być wszędzie, dlatego wielu właścicieli psów zmaga się z problemem grzybicy.

Do rozwoju grzybicy dochodzi głównie u psów z osłabionym układem odporności, czyli u osobników w podeszłym wieku, niedożywionych, schorowanych. Nawet niewłaściwa dieta może przyczynić się do wystąpienia grzybicy. Jeśli dojdzie do zaburzenia bariery ochronnej skóry, to niestety istnieje duże ryzyko pojawienia się zmian chorobowych. Zdecydowanie rzadziej za rozwój grzybicy odpowiadają drożdżaki, najczęściej są to dermatofity. Zdarza się jednak, że dojdzie do przerostu Candida Albicans, co niestety skutkuje drożdżycą. Warto jednak wiedzieć, że nie można całkowicie pozbyć się tego gatunku drożdżaków, gdyż występują one naturalnie we florze jelitowej. Problem pojawia się, gdy patogenne grzyby zaczną się nadmienię namnażać, ale wymaga to stworzenia im ku temu odpowiednich warunków. Najczęściej u psów rozwija się dermatofitoza wywołana Microsporum canis lub Microsporum Gypseum, rzadziej przez Trichophyton mentagrophytes. Dochodzi do uszkodzenia naskórka, rozwinięcia się nadwrażliwości, wystąpienia zaczerwienionych plam z łuszczącym się naskórkiem. Grzybica u psa może mieć wiele postaci, dlatego kluczowe jest postawienie prawidłowej diagnozy w celu dobrania skutecznej metody leczenia.

Jakie są objawy grzybicy u psa?

Nie każdy wie, jak wygląda grzybica u psa. Zarodniki grzybów są niewidoczne gołym okiem, ponadto pies może być bezobjawowym nosicielem, co niestety utrudnia wykrycie zakażenia we wczesnym stadium. Zdiagnozowanie tej jednostki chorobowej nie jest łatwe ze względu na jej różnorodne objawy. Bardzo często grzybica jest mylona z innymi chorobami skórnymi. Rozwijające się zakażenie łatwo przeoczyć na początku ze względu na to, że zachowanie psa zwykle nie ulega zmianie. Opiekun może wobec tego przez długi czas nie zauważyć, że dzieje się coś niepokojącego z jego pupilem.

Grzybica u psa objawia się owalnymi wyłysieniami i łuszczeniem skóry w zmienionych chorobowo miejscach. Może ona mieć postać strzygącą, czyli z guzkami lub strupiastą (z łuszczącym się naskórkiem). Do objawów ogólnych grzybicy zalicza się również suchość i łamliwość włosów, pogorszenie kondycji skóry, kruchość pazurów. U jednych psów pojawiają się grudki, u innych są to guzki na skórze.

Grzybicy towarzyszą symptomy w postaci świądu, co niestety tylko pogarsza stan zwierzęcia, które zaczyna się nadmiernie drapać. W ten sposób rozdrapuje zmienione chorobowo miejsca, tworzą się rany, może dość do nadkażenia bakteryjnego. Za świąd odpowiada stan zapalny, który musi zostać zredukowany, aby ustały nieprzyjemne objawy. Grzybica u psa może zaatakować różne części ciała, zmiany skórne są widoczne najczęściej na udach brzuchu, łapach i pazurach. Zdarza się też tak, że patogeny zagnieżdżają się na pysku zwierzęcia i nawet na jego nosie. Włosy w miejscu zaatakowanym przez grzyby nie wypadają, łamią się one tuż przy powierzchni skóry, natomiast ich cebulki pozostają na swoim miejscu. Nie dochodzi do ich zakażenia ani uszkodzenia. Warto też wiedzieć, że dopóki nie wystąpi stan zapalny w chorobowo zmienionych miejscach, to pies nie będzie zmagać się dodatkowo ze świądem. Bardzo niebezpieczna jest blastomykoza, czyli choroba układowa, która atakuje narządy wewnętrzne. Schorzeniu towarzyszą objawy w postaci gorączki, spadku masy ciała, kaszlu, krwawienia z dróg oddechowych, duszności, kulawizny, dolegliwości bólowych.

Diagnostyka grzybicy

Leczeniem ogólnym grzybicy u psa zawsze powinien zajmować się lekarz weterynarii, nie należy działać na własną rękę, bo można nie uzyskać pożądanych efektów lub wręcz zaszkodzić czworonogowi. Jako że jest to jednostka choroba stosunkowo trudna do zdiagnozowania z powodu niespecyficznych objawów, zwierzę musi zostać dokładnie obejrzane i przebadane. Symptomy grzybicy mogą być mylone z objawami innych schorzeń ze względu na ich spore podobieństwo, co utrudnia postawienie prawidłowej diagnozy. Zbadanie zwierzęcia to jedno, ale znaczenie ma również przeprowadzenie szczegółowego wywiadu z opiekunem. Na jego podstawie lekarz weterynarii może dowiedzieć się wielu kluczowych informacji, co pomoże szybciej i trafniej znaleźć źródło problemu. Znaczenie ma to, czy czworonóg mógł mieć kontakt z nosicielem chorobotwórczych drobnoustrojów oraz jak wygląda kwestia żywienia, przebytych chorób i stosowanych leków.

Na podstawie warunków bytowych psa można sporo wywnioskować. Wielu weterynarzy wykonuje badania zmian skórnych w świetle ultrafioletowym, aby móc dokładnie poznać, co odpowiada za infekcję. Lampa Wooda jest przyrządem, który wykrywa zakażone włosy, ale działa to wyłącznie w przypadku Microsporum canis. Wykonuje się badania mikroskopowe włosów i zeskrobuje naskórek z zainfekowanych miejsc. W diagnostyce niezwykle pomocne jest wykonanie posiewu, ale wynik nie pojawia się od razu, bo wyhodowanie patogenów na pozyskanym podłożu mykologicznym wymaga czasu. Wszystko wydłuża się o kolejny miesiąc. Inwazję pasożytów pozwala wykryć zarówno biopsja skóry, jak i zbadanie wyrwanych włosów. Biopsji nie wykonuje się często, wskazaniem jest pojawienie się zmian guzkowych lub niespecyficznych objawów.

Na czym polega leczenie grzybicy u psa?

W leczeniu grzybicy stosuje się różne środki: leki w formie tabletek, maści i płyny w sprayu. Warto mieć na uwadze to, że nie zawsze koniecznie jest zastosowanie różnych preparatów, bo u dorosłych czworonogów infekcje grzybicze mogą ustąpić samoczynnie. Warto jednak wspomóc się różnymi specyfikami ze względu na to, że łagodzą one objawy i przyspieszają powrót do zdrowia. Ponadto zawsze istnieje ryzyko rozprzestrzenienia się patogenów, mogą one zaatakować inne obszary ciała. Za pomocą odpowiednich preparatów można temu skutecznie zapobiec. Niezwykle groźne są powikłania nieleczonej grzybicy u psów, szczególnie te o podłożu bakteryjnym. Leczenie grzybicy u psa będzie wyglądać nieco inaczej, w zależności od rodzaju grzyba, który odpowiada za powstanie patologicznych zmian skórnych. W diecie powinny znaleźć się następujące składniki wspierające walkę z grzybicą: aminokwasy, nienasycone kwasy tłuszczowe, miedź, siarka, żelazo, witaminy z grupy B i witamina A.

Inne metody stosuje się na grzybice powierzchowne niż w przypadku patogenów, które bytują w narządach wewnętrznych. W zależności od stadium zaawansowania zmian, w terapii używane są inne środki lecznicze. Najlepsze efekty można uzyskać, jeśli połączy się leczenie miejscowe grzybicy z leczeniem systemowym. Jest to proces długotrwały, zwykle trwa około dziesięciu tygodni. Nawet jeśli dojdzie już do zaleczenia zmian skórnych, to nie powinno się przerywać kuracji, bo istnieje ryzyko nawrotu choroby i wystąpienia groźnych powikłań. Przyjmuje się, że do skutecznego wyleczenia zwierzęcia z grzybicy potrzebna jest sześciotygodniowa terapia. Trzeba oddzielić zakażonego psa od zdrowych zwierząt i wszytko odkazić w domu. Do oczyszczenia otoczenia powinno się użyć detergentu i środka dezynfekującego, dokładnie przemyć nimi dosłownie wszystkie powierzchnie.

Znaczenie ma również wykonywanie badań kontrolnych krwi, aby monitorować na bieżąco to, czy nie doszło przypadkiem do uszkodzenia narządów przez patogeny. Powinno się to zrobić przed podjęciem leczenia ogólnego, w jego trakcie i po zakończeniu terapii. Czasem wszystko ogranicza się do leczenia miejscowego, czyli do stosowania specjalnych szamponów, sprayów lub maści. Nie zawsze konieczne jest leczenie ogólne, czyli z użyciem preparatów doustnych. Decyzję o sposobie leczenia lekarz weterynarii zawsze powinien podjąć wspólnie z opiekunem zwierzęcia. Istotne jest stosowanie się do jego zaleceń. Zdarzają się przypadki zwierząt, które nawet pomimo długotrwałego leczenia i poprawy klinicznej nie zostają całkowicie wyleczone. Po odstawieniu leków może dojść do reinfekcji, zdarza się to relatywnie często przy kryptokokozie. Konieczne staje się podawanie odpowiednich środków farmakologicznych dożylnie, zastosowanie terapii skojarzonej.